Who is Hindu? What is Hindutva?

 Who is Hindu? What is Hindutva? 

ఏది హిందూధర్మం? ఏది హిందూత్వ? 

డానీ

సమాజ విశ్లేషకులు, సీనియర్ జర్నలిస్టు

“మీరు హిందువులు కారు; కాలేరు”. ప్రధాని నరేంద్ర మోదీజీ, కేంద్ర హోంమత్రి అమిత్ షాలను ఉద్దేశించి లోక్ సభలో ప్రధాన ప్రతిపక్షనేత రాహుల్ గాంధీ చేసిన వ్యాఖ్యలు ఇవి. రాహుల్ అంతటితో ఆగలేదు. మోదీజీ, బిజెపి, ఆరెస్సెస్ హిందూమతాన్ని గుత్తకు తీసుకోలేదన్నారు. కొత్త లోక్ సభలో రాహుల్ తొలి ప్రసంగంలో చేసిన ఈ వ్యాఖ్యలు కొత్త రాజకీయ సంచలనంగా మారాయి.  

 

మోదీజీ అమిత్ జీలు ప్రజాసమూహాలను భయపెట్టి అధికారాన్ని చెలాయిస్తున్నారని రాహుల్ ఆరోపించారు. ఇది హిందూ ధర్మానికి వ్యతిరేకం అన్నారు. హిందూమతం సహనాన్నీ, అహింసను బోధిస్తూ అపన్నులకు అభయహస్తాన్ని అందించాలని చెపుతోందని గుర్తు చేశారు. కానీ, మోదీజీ, అమిత్ జీ, బిజెపి, హింసా ద్వేషాల్ని రెచ్చగొట్టి ప్రజల్ని వేధిస్తున్నారన్నారు.

 

హిందూ సమాజాన్ని హింసావాదులనడం చాలా తీవ్రమైన అంశమని ప్రధాని అభ్యంతరం చెప్పగా. రాజ్యాంగ నియమాల వుల్లంఘనకు పాల్పడిన రాహుల్ గాంధి సభకు క్షమాపణలు చెప్పాలని  హొంమంత్రి కోరారు. దినితో ఏది హిందూధర్మం? ఏది హిందూత్వ? అనే ప్రశ్న మరోసారి చర్చనీయాంశంగా మారింది.

 

జాతీయవాదం అంటేనే రాజకీయ సమీకరణ. భారత ప్రజల్ని రాజకీయంగా  సమీకరించడానికి  హిందూ మత జాతీయవాదాన్ని (religious nationalism) సృష్టించిన ఘనత వినాయక్ దామోదర్ సావర్కర్ కు దక్కుతుంది. దానికి ఆయన హిందూత్వ అని పేరు పెట్టారు.  సావరర్కర్ వేసిన బాటలో ఆరెస్సెస్ పుట్టింది. ఆరెస్సెస్ ఆశిస్సులతో బిజెపి ఆవిర్భవించింది. బిజెపి మీద ఆరెస్సెస్ ఆధిపత్యం ఇంకా కొనసాగుతోందా? లేక అరెస్సెస్ ను బిజెపి అధిగమించిందా? అనే ఒక కొత్త చర్చ ఇటీవల మొదలయ్యింది. అది వేరే అంశం.

 

భారతదేశంలో అత్యధికులు విశ్వసించేది హిందూమతాన్ని.  ఎన్నికల్లో ఎక్కువ ఓట్లను రాబట్టుకున్న రాజకీయ పార్టీలకే పరిపాలన అధికారం దక్కుతుంది. మనదేశంలోని ఓటర్లలో అత్యధికులు హిందూమతస్తులే కనుక  వాళ్ళే పాలకపార్టిని నిర్ణయిస్తుంటారు. దేశంలోని రాజకీయ పార్టీల నాయకుల్లో దాదాపు అందరూ హిందువులే. అదేమీ తప్పు కూడ కాదు.  హిందూత్వ అనేది అందుకు భిన్నమైనది. హిందూత్వ అంటే హైందవ రాజ్యాధికారం. మరోమాటల్లో చెప్పాలంటే, హిందూ ధర్మం ప్రకారం పరిపాలన సాగించడం.

 

ఇస్లాం, క్రైస్తవం, శిక్కిజం తదితరమతాలు ఏకేశ్వరోపాసన సాంప్రదాయం కలవి. హిందూమతానిది బహుదేవతారాధన సంస్కృతి.  హిందూమతంలో ముక్కోటి దేవతలున్నారంటారు. ఒక సమూహం ఒకే సందర్భంలో ఇంతమంది దేవుడు/దేవతలను ఆరాధిస్తున్నారంటే మతసహనం దాని అంతర్గత లక్షణం అయ్యుండాలి. అయితే, హిందూత్వ ఆలోచనలు వేరు. ఒక పాలకుడు ఇన్ని దేవతల ధర్మాలను పాటించడం అసాధ్యం కనుక హిందూత్వవాదులు సులభ మార్గంగా  మనుస్మృతిని రాజ్యాంగంగా ముందుకు తెచ్చారు. అలాగే, ముక్కోటి దేవతల్లో శ్రీరాముడ్ని ఎంచుకుని రాజకీయ రంగంలో ముందు పీఠిలో నిలబెట్టారు.   సరిగ్గా ఇక్కడే విశ్వాసం స్థానాన్ని  రాజకీయం ఆక్రమించింది.  అదే ఘర్షణకు దారి తీస్తుంది. 

 

మతం అంటే దైవం మీద  విశ్వాసం, రాజకీయం అంటే అధికార పీఠానికి చేర్చే మార్గం. విశ్వాసులు కానివారు రాజకీయ దాహంతో మతాన్ని దుర్వినియోగం చేస్తున్నారు అనే అర్ధంలోనే రాహుల్ గాంధి వారిని హిందువులుకారు; కాలేరు అన్నారు. “ముస్లింలందరూ ఉగ్రవాదులుకాదు; కానీ ఉగ్రవాదులందరూ ముస్లింలే” అని బిజెపి అగ్రనేతలు 1990లలో తరచూ ఒక ప్రచారం సాగించేవారు. సరిగ్గా అదే పధ్ధతిలో రాహుల్ గాంధీ “హిందువులు హింస ద్వేషాల్ని ఆమోదించరు; కానీ హిందూ ముసుగు కప్పుకున్నవాళ్ళు హింస ద్వేషాల్ని రెచ్చగొడుతుంటారు” అన్నారు.  తాను హిందూ విశ్వాసుల్ని  ఏమాత్రం విమర్శించడం లేదు లేదు లేదు అన్నారు. (నహీ నహీ నహీ).

 

లోక్ సభ ఎన్నికల్లో మోదీ మాజిక్ గతంలోలా పని చేయలేదు. లోక్ సభలో కూడ మోదీ అమిత్ షాల పదును తగ్గినట్టు కనిపిస్తున్నది. నిన్నటి దాక మోదీజీ అంటే ఒక బ్రాండ్‍. బ్రాండ్‍ మోదీ అనే మాటను అట్టహాసంగా ప్రచారం చేశారు. ఇప్పుడు సీన్ మారింది. ‘అబ్ కి బార్ చార్ సౌ పార్’ అని ప్రచారం చేసుకుంటే ‘తీన్ సౌ పార్’ కూడ సాధ్యం కాలేదు. మోదీజీ తన స్వంత నియోజకవర్గమైన వారణాసిలోనూ గెలవడానికి ఆపసోపాలు పడాల్సివచ్చింది. అక్కడ వారు ఓడి గెలిచారు.

 

ఇంతకీ  బ్రాండ్‍ మోదీని తగ్గిస్తున్నదెవరూ? అనే   ప్రశ్నకు ఇప్పటికే కొన్ని వేలమంది కొన్ని వేల కారణాలు చెప్పారు. ఇంకా కొందరు కొత్త కారణాలూ చెపుతున్నారు. కాంగ్రెస్ బలం పెరగడంతో బిజెపి బలం తగ్గిందనేది వీటిల్లో ఒక కారణం. ఇది ప్రధానంగా ప్రచారంలో వున్న కారణమేగానీ నిజానికి అదొక్కటే కారణం కాదని అందరికీ తెలుసు.

 

ఫైజాబాద్ నియోజకవర్గంలో బిజెపి ఓడిపోయింది. విడిగా చూస్తే; ఏదో ఒక నియోజకవర్గంలో ఒక పార్టి ఓడిపోవడం విశేషం ఏమీ కాదు. బహు అరుదుగాతప్ప ఎన్నికల్లో పోటీ చేసిన స్థానాలన్నింటిలోనూ గెలవడం ఏ పార్టీకీ సాధ్యంకాదు. (ఆంధ్రప్రదేశ్ అసెంబ్లీ ఎన్నికల్లో  పవన్ కళ్యాణ్ జనసేన ఇందుకు మినహాయింపు).  ఫైజాబాద్ విశేషం ఏమంటే ఈ పార్లమెంటరీ నియోజకవర్గంలోనే అయోధ్య అసెంబ్లీ స్థానం వుంది. అయోధ్య అంటే శ్రీరాముని జన్మస్థలం. సామాన్య ఓటర్లకు శ్రీరాముని మీద వుండే నమ్మకాన్ని రాజకీయ  అస్త్రంగా ప్రయోగించడం బిజెపి ఎన్నికల  వ్యూహం. ఆ పార్టి  రామ జన్మభూమి - బాబ్రీ మసీదు వివాదాన్ని ముందుకు తెచ్చి నాలుగు దశాబ్దాలుగా రాజకీయాల్లో క్రమంగా బలపడుతోంది.

 

ఈసారి లోక్ సభ ఎన్నికలకు ముందు ఒక ప్రణాళిక ప్రకారం  రామమందిర నిర్మాణాన్ని పూర్తి చేసి విగ్రహ ప్రాణప్రతిష్ట చేశారు. ఇంతాచేస్తే,  ఫైజాబాద్ లో బిజెపి అభ్యర్ధిగా పోటీ చేసిన లల్లూ సింగ్ 55 వేల ఓట్ల తేడాతో ఓడిపోయారు. ఈసారి నాలుగు వందల సీట్లు సాధించి రాజ్యాంగాన్ని మార్చేస్తామని లల్లూ సింగ్ గట్టిగా ప్రచారాన్ని సాగించారు. రామమందిరాన్ని కట్టారన్న ఆనందంకన్నా రాజ్యాంగాన్ని మార్చేస్తారనే భయమే పైజాబాద్ ఓటర్లను డామినేట్‍ చేసింది. వాళ్లు బిజెపిని ఓడించారు. ఇంకోలా చెప్పాలంటే వాళ్ళు సామ్యవాద, మతసామరస్య, ప్రజాస్వామిక రాజ్యాంగాన్ని కాపాడుకున్నారు. అక్కడ సమాజ్ వాదీ పార్టి అభ్యర్ధిగా పోటీ చేసిన  అవధేశ్ ప్రసాద్ ను గెలిపించారు.

 

సెక్యూలర్ అనే పదాన్ని కొందరు మతాతీత, మతవ్యతిరేక అనే అర్ధంలో చూస్తుంటారు. సెక్యూలర్ పదాన్ని రాజ్యాంగ ప్రధాన ఆదర్శాల్లో ఒకటయిన సోదరభావం (fraternity)తో కలిపి చూడాలి. అప్పుడే మతసామరస్య ఆదర్శం ఆవశ్యకత అర్ధం అవుతాయి.  

 

ఉత్తర ప్రదేశ్  లోని బందా నియోజకవర్గంలోనూ బిజెపి ఓడిపోయింది. సమాజ్ వాదీ పార్టికి చెందిన కృష్ణదేవీ శివశంకర్ పాటిల్  బిజెపికి చెందిన ఆర్ కే సింగ్ పాటిల్ మీద 71 వేల ఓట్ల మెజారిటీతో గెలిచారు. ఇక్కడా ఒక విచిత్రం వుంది. బందా పార్లమెంటరీ నియోజకవర్గంలోనే చిత్రకూట్  అసెంబ్లీ సిగ్మెంట్ వుంది. ఇది ఉత్తర ప్రదేశ్, మధ్యప్రదేశ్ ల సరిహద్దు ప్రాంతం.  చిత్రకూట్ కు ఒక పౌరాణిక ప్రాధాన్యం వుంది.

 

పౌరాణిక అన్నా చారిత్రక అన్నా ఇప్పుడు ఒక్కటే!! కొత్తతరం అకడమిషియన్లు పురాణాలకు చరిత్రకు మధ్య వున్న రేఖల్ని చెరిపేస్తున్నారు. చరిత్ర పురాణంగానూ పురాణాలు చరిత్రగానూ చెలామణి అవుతున్న కాలం ఇది.

 

          శ్రీరాముని 14 ఏళ్ళ వనవాసంలో సీతా, లక్ష్మణులతో  తొలుత చిత్రకూట లోనే వున్నారని పురాణం చెపుతోంది. భరతుడు వచ్చి, పట్టాభిషేకం చేయడానికి శ్రీరాముని పాదుకల్ని తీసుకుని వెళ్ళింది చిత్రకూట్ నుండే అని చెపుతారు. అయోధ్య నుండి మొదలయిన ఆధునిక రామాయణం చిత్రకూట్ మీదుగా నాసిక్ చేరింది. మహారాష్ట్రలోని నాసిక్ లోనూ బిజెపి ఓడిపోయింది.

 

చిత్రకూట నుండి సీతారాములు లక్ష్మణుడు గోదావరినది జన్మస్థలానికి వచ్చి పంచవటి ఆశ్రమాన్ని కట్టుకున్నారు. అక్కడే శూర్పణఖ ముక్కు (నాసిక)ను  లక్ష్మణుడు  కోశాడు. అలా ఆ ప్రాంతం నాసిక్ అయ్యిందని స్థల పురాణం చెపుతోంది.

 

 నాసిక్ లో శివసేన (యూబిటి) అభ్యర్ధిగా పోటీచేసిన రాజ్ భావు ప్రకాశ్ వాజే భారీ మెజారిటీతో గెలిచారు. శివసేన అభ్యర్ధిగా పోటీ చేసిన హేమంత్ తుకారాం గాడ్సే ఓడిపోయారు. బిజెపి నాయకత్వంలోని ఎన్డీఏలో శివసేన సభ్యపార్టిగా వుంది. శివసేన (యూబిటి) ఇండియా కూటమిలో వుంది.

 

రేఖాగణితంలో ఒక బిందువు దగ్గర 360 డిగ్రిలు వుంటాయి. అప్పుడు దాని దిశనూ గమనాన్నీ నిర్ధారించడం కష్టం. రెండవ బిందువు చేరినప్పుడు ఒక సరళ రేఖ ఏర్పడుతుంది. మరికొన్ని బిందువులు చేరితే వాటి గమనాన్ని గమనించవచ్చు.  శ్రీరాముణ్ణి ముందు పెట్టి రాజకీయం నడపాలనుకున్న బిజేపి, ఆ అవతార పురుషుడు నడిచిన మూడు ముఖ్యమైన స్థానాల్లో ఓడిపోయిందంటే అర్ధం ఏమిటీ?  సాక్షాత్తు శ్రీరాముడే ఓడించాడనేనా?

ఒక నమ్మకంగా వున్నంత కాలం దైవ భావన బాగుంటుంది! మతం రాజ్యమైపోయి నిర్బంధంగా మారితే అస్సలు బాగోదు. ఇది దేవునికి కూడ నచ్చదు!!. “అతిగా ఆశపడేవారికి భంగపాటు తప్పదు” అన్నారు పూరి శంకరాచార్య స్వామి నిశ్చలానంద సరస్వతి.  ఆరెస్సెస్ సర్సంఘ్ ఛాలక్ మోహన్ భగవత్ లా వారేమీ పరోక్షపు వ్యాఖ్యానాలు చేయలేదు. స్పష్టంగా ప్రధాని మోదీజీని ఉద్దేశించే ఆ మాటలన్నారు.

ఓపినింగ్ బ్యాటింగ్ రాహుల్ గాంధి బాగా చేశారు. బ్రాండ్ మోదీని ఏమేరకు తట్టుకుంటారో, అధిగమిస్తారో ముందుముందు చూడాలి.

 

04-07-2024

Constitution Vs Armed Struggle

 Constitution Vs Armed Struggle 

అంబేడ్కర్ చేసిన ‘తిరుగుబాటు హెచ్చరిక’

డానీ

సమాజవిశ్లేషకులు, సీనియర్ జర్నలిస్టు 

భారత రాజ్యాంగం ఒక్కరోజులో తయారైనది కాదు. దాదాపు మూడు  వందల మంది మూడేళ్ళకు పైగా భారీ కసరత్తు చేసి రూపొందించిన రాజ్యాంగం మనది. మొదట్లొ అయితే దాదాపు నాలుగు వందల మంది సభ్యులు వుండేవారు. 

ఆనాడు మనది వలసదేశం. వ్యవసాయిక దేశం. వెనుకబడిన దేశం. సాంఘీక రంగంలో క్రూరమైన భూస్వామ్య భావజాలం బలంగా వున్న దేశం. మెరుగైన సమాజం కోసం ప్రజలు తాపత్రయం పడుతున్న కాలం అది.   

అప్పటికి రాజ్యాంగ సభ ముందున్న   ప్రధాన ప్రత్యామ్నాయం రాజకీయ రంగంలో పార్లమెంటరీ  ప్రజాస్వామ్యం. ఆర్ధిక రంగంలో పెట్టుబడీదారీ వ్యవస్థ. ఈ రెండు విభాగాల్లో యూరప్, అమెరిక దేశాలు చాలా ముందున్నాయి. అనేక దేశాలనుండి, అనేకమంది ఆలోచనాపరుల నుండి అనేక ఆదర్శాలను భారత రాజ్యాంగం స్వీకరించింది.  ఒక మంచి విషయాన్ని ఏ దేశం నుండి తీసుకున్నా మంచిదే. సాంకేతిక పరిజ్ఞానంలో కొత్త ఆవిష్కరణల్ని విదేశాల నుండి స్వీకరించినట్టు సామాజిక, రాజకీయ సిధ్ధాంతాలను కూడ స్వీకరించడం ఒక చారిత్రక అవసరమే. 

జాన్ లాక్, రూస్సో, థామస్ జెఫర్సన్, అబ్రహాం లింకన్, ఫ్రెంచ్‍ రివల్యూషన్, ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఈ జాబితా చాలా పెద్దది అయిపోతుంది. జర్మనికి చెందిన వెయిమర్ (Weimar) రాజ్యాంగం కూడ ఇందులో వుంది వాటన్నింటి వివరాల్లోనికి వెళితే అదో పెద్ద గ్రంధం అవుతుంది. 

అయితే, భారత రాజ్యంగ నిర్మాతలు  పూర్తిగా విదేశీ సిధ్ధాంతాల ప్రభావంలో పడిపోయి దేశీయ సాంప్రదాయాలను పూర్తిగా పక్కన పెట్టేశారు అనే విమర్శ కూడ ఒకటి వున్నది.   ఈ విమర్శను రాష్ట్రీయ స్వయం సేవక్ సంఘ్ (ఆరెస్సెస్) చాలా బలంగా ఎక్కుపెట్టింది.  సంఘపరివారం దృష్టిలో దేశీయ పౌర సాంప్రదాయం అంటే మనుస్మృతి. మనుస్మృతినే భారత రాజ్యాంగంగా ప్రకటించాలని వాళ్ళు చాలా కాలంగా  చాలా స్పష్టంగా చెపుతున్నారు. చాలా బలంగా వత్తిడి పెంచుతున్నారు.  ప్రజాస్వామిక రాజ్యాంగాన్ని విమర్శిస్తూ, మనువును కొనియాడుతూ ఆరెస్సెస్ పత్రిక ‘ఆర్గనైజర్’ అనేక వ్యాసాలు రాసింది. రాస్తున్నది. 

కేవలం రాజ్యాంగ రచనా కమిటికి ఛైర్మన్ గా మాత్రమే గాక దాని రూపశిల్పిగానూ వ్యవహరించింది బాబాసాహెబ్ అంబేడ్కర్. రాజ్యాంగంలో ప్రజాస్వామిక ఆత్మను ఆయన చాలా జాగ్రత్తగా అమర్చాడు. అదే భారత రాజ్యాంగానికి ప్రాణం. 

మనువాదులకు ప్రజాస్వామ్యం అంటే పడదు.  అంబేడ్కర్ కు మనుస్మృతి అంటే పడదు. దేశ సామాన్య ప్రజల మీద మనువు సాంస్కృతిక ఆధిపత్యాన్ని నిలవరించడానికే  ప్రజాస్వామిక రాజ్యాంగ రచన సాగింది.  రాజ్యాంగ రచనలో ఇది ప్రధాన అంశం. ప్రజాస్వామిక రాజ్యాంగం అమల్లోనికి వచ్చింది, ఇక మనువు ఆధిపత్యం అంతం అవుతుందని అంబేడ్కర్ స్వయంగా ప్రకటించాడు. 

భారత రాజ్యాంగం దేశీయ సాంప్రదాయాలను అస్సలు పట్టించుకోలేదు అనడం  కూడ నిజం కాదు. ఆయన దేశీయ సాంప్రదాయాలు రెండింటిని  గట్టిగా  పట్టించుకున్నాడు. ఒకదాని గురించి స్పష్టంగా చెప్పాడు.  మరోదాని గురించి నేరుగా చెప్పలేదుగానీ అర్ధం చేసుకోవడం కష్టం ఏమీకాదు.   

తాను బుధ్ధుని బోధనల నుండి ఉత్తేజాన్ని పొంది రాజ్యాంగ రచన సాగించినట్టు అంబేడ్కర్ చెప్పుకున్నాడు. రాజ్యాంగ ప్రధాన ఆదర్శాలైన  “స్వేఛ్ఛా, సమానత్వం, సోదరభావాలు”ను తాను బుధ్ధుని నుండి స్వీకరించినట్టు ఒక సందర్భంలో వివరించాడు. అయితే రాజ్యాంగం మీద అంబేడ్కర్ చెప్పని ప్రభావం కూడ మరొకటివుంది.  అది సాయుధ పోరాటం. 

1946లో రాజ్యాంగ సభ ఏర్పడే నాటికే నిజాం సంస్థానంలోని తెలంగాణ ప్రాంతపు రెండు మూడు జిల్లాల్లో కమ్యూనిస్టు పార్టి నాయకత్వంలో రైతు-కూలీ రాజ్యం కోసం  సాయుధపోరాటం కొనసాగుతోంది. 1948 ఫిబ్రవరిలో భారత ఉమ్మడి కమ్యూనిస్టు పార్టి ఒక కీలక నిర్ణయం తీసుకుంది. తాము స్వాతంత్ర్యంగా భావిస్తున్నది నిజానికి అధికార మార్పిడి మాత్రమేనని నిర్ధారించింది. దేశంలోని పీడిత ప్రజలు తమ విముక్తి కోసం సాయుధులై పోరాడాలని పిలుపిచ్చింది. తెలంగాణలో ప్రధానంగానూ, దేశంలోని మరో రెండు మూడు ప్రాంతాల్లో స్వల్పంగానూ కమ్యూనిస్టు పార్టి నాయకత్వంలో  కొన్నాళ్ళు సాయుధపోరాటాలు సాగాయి. అయితే, 1948 సెప్టెంబరు నెలలో కమ్యూనిస్టు పార్టి సాయుధపోరాటాన్ని విరమించింది. తరువాత పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్య పంథాను చేపట్టింది.   

వుమ్మడి కమ్యూనిస్టు పార్టి పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్య పంథాను చేపట్టినప్పటికీ, దేశంలో సాయుధపోరాట ముప్పు పూర్తిగా తప్పిపోయినట్టు కాదని అంబేడ్కర్ భావించాడు. దేశంలో ప్రజాస్వామిక పాలన విఫలం అయితే ప్రజలు సాయుధులై తిరగబడతారని  స్పష్టంగా గుర్తించాడు. కమ్యూనిస్టు పార్టి పేరును నేరుగా  ప్రస్తావించలేదుగానీ, పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్యానికి  పొంచివున్న  సాయుధపోరాట ముప్పు గురించి మాత్రం రాజ్యాంగ సభలోనే చాలా స్పష్టంగా చెప్పాడు.  రాజ్యాంగ సభలో 1949 నవంబరు 25న చేసిన చివరి ప్రసంగంలో అంబేడ్కర్ ఈ హెచ్చరిక చేశాడు. 

“మూడేళ్ళు కష్టపడి ఒక గొప్ప ప్రజాస్వామిక  రాజ్యాంగాన్ని రూపొందించాం.  సమానత్వం మన సిధ్ధాంతం; సోదరభావం మన లక్ష్యం. మన రాజ్యాంగం ప్రస్తుతానికి రాజకీయ రంగంలో సమానత్వాన్ని సాధించింది. యుక్త వయస్సు వచ్చిన ప్రతి మనిషికి ఓటు హక్కు కల్పించాం. ప్రతి ఓటుకూ సమాన విలువ ఇచ్చాం. సంపూర్ణ సమానత్వ సాధన దిశగా ఇది తొలి అడుగు. 

అయితే, రాజకీయరంగంలో సమానత్వాన్ని సాధించినంత మాత్రాన సరిపోదు. సాంఘీక, ఆర్ధిక రంగాల్లోనూ సమానత్వాన్ని సాధించాలి.  ఈ రాజ్యాంగం ఆధారంగా  రేపు ఏర్పడబోయే ప్రభుత్వాలు ఈ రెండు లక్ష్యాలను ప్రధమ కర్తవ్యాలుగా భావించి సాకారం చేయాలి. ఈ కర్తవ్యాలను ప్రభుత్వాధినేతలు నిర్లక్ష్యం చేస్తే,  సాంఘీక, ఆర్ధిక రంగాల్లో అసమానత్వానికి బాధితులైన ప్రజలు తిరగబడతారు. అంతిమంగా, “మనం ఇన్నేళ్ళు కష్టపడి నిర్మించిన ఈ ప్రజాస్వామిక భవనాన్ని “పేల్చిపడేస్తారు” అని హెచ్చరించాడు. (అంబేడ్కర్ ప్రసంగ భాగానికి ఇది యధాతధ అనువాదం కాకపోయినా సారాంశం మాత్రం అదే). 

అంబేడ్కర్ ది ధర్మాగ్రహం.  బెర్తోల్ బ్రెక్ట్ నాటకం ‘గుడ్ వుమెన్ ఆఫ్ షేజ్వాన్’  లోని ఒక సన్నివేశం ఈ సందర్భంగా అంబేడ్కర్ కు ఉత్తేజాన్నిచ్చిందని అంటారు. 

ఉమ్మడి కమ్యూనిస్టు పార్టి సాయుధపోరాట పంథాను వదిలి పార్లమెంటరీ ప్రజాస్వామ్య పంథాను చేపట్టిన తరువాత కూడ దేశంలో  సాయుధ తిరుగుబాట్లు జరిగాయి. ఈ  అంశాన్ని అంబేడ్కర్ సరిగ్గానే  అంచనా వేశాడు. ఇప్పుడు సాగుతున్న మణిపూర్ పరిణామాలు అలాంటివే. 

ప్రజాస్వామ్యానికీ, సాయుధపోరాటానికీ మధ్య ఒక విలోమానుపాత సంబంధం వుంటుంది. దేశాధినేతలు ప్రజాస్వామ్యాన్ని కాపాడుతుంటే సాయుధపోరాటాలు వెనక్కు తగ్గుతాయి. దేశాధినేతలు ప్రజాస్వామ్యాన్ని అపహాస్యం చేస్తే సాయుధపోరాటాలు తలెత్తుతాయి.   

సాయుధపోరాటాలు  తలెత్తితే  ఆ తప్పు ప్రజలది కాదు; ప్రభుత్వాధినేతలది. “అప్పుడు మరొకర్ని నిందించే అవకాశం కూడ వుండదు; మనల్ని మనమే నిందించుకోవడంతప్ప. (If things go wrong, we will have nobody to blame except ourselves) అంటూ అంబేడ్కర్ ఆ ప్రసంగాన్ని  ముగించాడు. 

దేశంలో ఒక వైపు మనుస్మృతిని అభావం చేయడం, మరోవైపు భవిష్యత్తులో తలెత్తే సాయుధపోరాటాలను నివారించడం అనే లక్ష్యాలతో  ప్రజాస్వామిక రాజ్యంగ రచన సాగింది. దీని అర్ధం ఏమంటే, ప్రజాస్వామ్యం బలహీనపడితే ఒకవైపు మనుస్మృతి, మరో వైపు సాయుధపోరాటాలు బలపడతాయి. 

ఇక్కడో కిటుకు వుంది. మనుస్మృతిని పునరుధ్ధరించాలనుకునేవారు ఉద్దేశ్య పూర్వకంగానే, ప్రణాళికబధ్ధంగానే ప్రజాస్వామ్యాన్ని అపహాస్యం చేయవచ్చు. ప్రజాస్వామిక ఎన్నికల ద్వార పాలనాధికారాన్ని దక్కించుకున్నవారు  రాజ్యాంగ ఆదర్శాలను, విలువలను తుంగలో తొక్కి నిరంకుశపోకడలకు పోయినప్పుడు సహజంగానే రాజ్యాంగానికి వున్న ఆమోదాంశం సంక్షోభంలో పడుతుంది.  అప్పుడు సాయుధపోరాటాలు  తలెత్తే అవకాశాలు పెరుగుతాయి.

 01-07-2024 

//EOM//

ప్రచురణ ః ఆంధ్రజ్యోతి

3 జులై 2024

https://www.andhrajyothy.com/2024/editorial/ambedkars-warning-of-rebellion-1276645.html

The difference between a Hindu and Hindutva?

 What is the difference between a Hindu and Hindutva?

What is the difference between a Hindu and Hindutva? Elaborate quoting Damodar Vinayak Savarkar's book 'Hindutva; Who is a Hindu?  

ChatGPT

The concepts of "Hindu" and "Hindutva" represent distinct ideas in Indian religious, cultural, and political discourse. Understanding the difference between these terms is crucial, especially when examining the writings of Vinayak Damodar Savarkar, particularly his influential work "Hindutva: Who is a Hindu?".

Hindu

Definition: A Hindu is a person who practices Hinduism, which is one of the major world religions originating in the Indian subcontinent. Hinduism is characterized by a diversity of beliefs and practices but is generally centered around the Vedas, Upanishads, epics like the Ramayana and Mahabharata, and a multitude of gods and goddesses.

Religious and Cultural Identity: Being Hindu typically implies adherence to the religious, spiritual, and cultural traditions associated with Hinduism. This includes practices like worship (puja), rituals, festivals, and philosophical beliefs.

Hindutva

Definition: Hindutva, literally meaning "Hinduness," is a term coined by Vinayak Damodar Savarkar to describe an ideology that seeks to define Indian culture in terms of Hindu values. It is not strictly a religious concept but a form of cultural and political nationalism.

Political Ideology: Hindutva emphasizes the idea of India as a Hindu nation (Rashtra). It promotes the idea that Indian culture is inherently tied to Hindu culture and advocates for a unification of the Indian people under a common Hindu identity, often to the exclusion or subordination of other religious and cultural identities.

Key Differences

Scope:

Hindu: Refers to individuals and their personal religious practices and beliefs.

Hindutva: A broader socio-political ideology that aims to shape national identity and policy based on Hindu cultural norms.

Inclusivity:

Hindu: Inclusive of a wide range of beliefs, practices, and sects within Hinduism, often accommodating a pluralistic approach.

Hindutva: Often perceived as exclusivist, promoting a singular national identity that can marginalize non-Hindu communities.

Objective:

Hindu: Focused on personal and communal religious practices.

Hindutva: Focused on political mobilization, cultural nationalism, and the assertion of Hindu values in public and political life.

Vinayak Damodar Savarkar's "Hindutva: Who is a Hindu?"

Savarkar’s book is a foundational text for the Hindutva movement. Here are some key points from the book:

Definition of Hindutva:

Savarkar differentiates between "Hinduism" as a religion and "Hindutva" as a cultural and political identity. He defines Hindutva in broader terms that include geography, race, and culture, beyond just religious beliefs.

Who is a Hindu?:

According to Savarkar, a Hindu is someone who considers India as both their "Punya Bhoomi" (holy land) and "Pitru Bhoomi" (fatherland). This definition intentionally excludes Muslims and Christians, whose holy lands lie outside India.

Cultural Nationalism:

Savarkar’s Hindutva promotes the idea of cultural nationalism where the cultural identity of India is synonymous with the Hindu identity. This forms the basis for a collective national consciousness.

Critique of Colonialism:

Savarkar emphasizes the need to resist colonial influences and revive what he sees as the true essence of Indian culture, which he equates with Hindu culture.

Quotes from "Hindutva: Who is a Hindu?"

On Hindu Identity: "Hindutva is not a word but a history. Not only the spiritual or religious history of our people as at times it is mistaken to be, but a history in full."

On Cultural Unity: "A Hindu means a person who regards this land of Bharatvarsha, from the Indus to the Seas, as his Fatherland as well as his Holy Land, that is, the cradle land of his religion."

On Nationalism: "The term Hindu, historically a territorial designation, assumed a cultural significance, and gradually came to mean the people who lived in the land beyond the Indus."

Conclusion

The distinction between "Hindu" and "Hindutva" lies primarily in the scope and intent of each concept. While "Hindu" pertains to the religious and cultural practices of individuals, "Hindutva" is an ideological framework aimed at establishing a cohesive national identity based on Hindu cultural values. Savarkar's "Hindutva: Who is a Hindu?" lays the groundwork for this ideology by defining the Hindu identity in broad cultural and territorial terms, emphasizing a unifying national consciousness rooted in Hindu culture.

List the religions practising Monotheism and  polytheism

ChatGPT

Here are lists of religions that practice monotheism and polytheism:

Monotheistic Religions

Monotheism is the belief in a single, all-powerful deity.

Christianity:

Belief in one God who exists in three persons: Father, Son (Jesus Christ), and Holy Spirit.

Islam:

Belief in one God (Allah) and the prophethood of Muhammad.

Judaism:

Belief in one God (Yahweh) who revealed himself to the prophets including Moses.

Sikhism:

Belief in one God (Waheguru) who is formless and eternal.

Zoroastrianism:

Belief in one God (Ahura Mazda), though some interpretations consider it dualistic due to the concept of Angra Mainyu.

Baha'i Faith:

Belief in one God who has revealed himself through various prophets including Abraham, Moses, Buddha, Jesus, Muhammad, and Baha'u'llah.

Polytheistic Religions

Polytheism is the belief in multiple deities, each with different powers and domains.

Hinduism:

Belief in multiple gods and goddesses like Brahma, Vishnu, Shiva, Lakshmi, Saraswati, and others.

Ancient Greek Religion:

Belief in gods like Zeus, Hera, Poseidon, Athena, and others.

Ancient Roman Religion:

Belief in gods like Jupiter, Juno, Neptune, Venus, and others.

Norse Religion:

Belief in gods like Odin, Thor, Freyja, Loki, and others.

Egyptian Religion:

Belief in gods like Ra, Osiris, Isis, Anubis, and others.

Shinto:

Belief in kami (spirits or gods) that inhabit natural objects, ancestors, and the world.

Mesoamerican Religions (Aztec, Mayan, etc.):

Belief in gods like Quetzalcoatl, Huitzilopochtli, and others.

Celtic Religion:

Belief in gods like Lugh, Dagda, Morrigan, and others.

Slavic Paganism:

Belief in gods like Perun, Veles, and Mokosh.

Hybrid/Varied Beliefs

Some religions or belief systems do not fit neatly into monotheistic or polytheistic categories and may incorporate elements of both, or emphasize one supreme deity among many.

Hinduism (Certain Interpretations):

While generally polytheistic, some interpretations emphasize a single supreme deity (e.g., Vaishnavism, Shaivism).

Taoism:

Includes worship of multiple deities, but also emphasizes a single, transcendent Tao.

Certain Indigenous Religions:

Often have a complex understanding of the divine, with both monotheistic and polytheistic elements.

Neo-Paganism:

Modern religious movements that often revive polytheistic traditions but can vary widely in their beliefs.

These lists provide an overview of major monotheistic and polytheistic religions, though there are many nuances and variations within each tradition.

The relationship between Mahatma Gandhi and Dr. B.R. Ambedkar

 The relationship between Mahatma Gandhi and Dr. B.R. Ambedkar 

The relationship between Mahatma Gandhi and Dr. B.R. Ambedkar was marked by both unity and struggle, primarily revolving around the issue of social justice for Dalits (formerly known as untouchables) in India. Below is an elaboration on the points of unity and struggle between these two towering figures of Indian history:

Points of Unity

Commitment to Social Reform:

Gandhi: Advocated for the upliftment of Dalits, whom he called "Harijans" (children of God). He worked to eradicate untouchability through his campaigns and encouraged upper-caste Hindus to treat Dalits with respect and equality.

Ambedkar: Dedicated his life to fighting against the caste system and championing the rights of Dalits. He aimed for their social, economic, and political empowerment.

Nationalist Goals:

Gandhi: Led the Indian National Congress and the broader Indian independence movement with the aim of freeing India from British colonial rule.

Ambedkar: While primarily focused on Dalit rights, he also supported the broader cause of Indian independence, although with significant reservations about how the new nation should address the issues of caste and inequality.

Constitutional Vision:

Gandhi: Supported a democratic India based on principles of non-violence and inclusiveness.

Ambedkar: As the principal architect of the Indian Constitution, he ensured that it enshrined fundamental rights, including provisions against discrimination and for social justice.

Points of Struggle

Approach to Untouchability and Caste System:

Gandhi: Believed in reforming Hinduism from within to eliminate untouchability. He saw the caste system, without the element of untouchability, as potentially benign and a form of social organization.

Ambedkar: Considered the caste system fundamentally oppressive and believed that true equality for Dalits required its complete abolition. He saw the caste system as a deeply entrenched social ill that could not be reformed but needed to be dismantled.

Poona Pact (1932):

Gandhi: Opposed the British government's Communal Award, which proposed separate electorates for Dalits. Gandhi feared it would lead to further division within Hindu society and undermine national unity. He undertook a fast unto death to oppose this.

Ambedkar: Initially supported separate electorates as a means to ensure political representation and safeguard the interests of Dalits. However, he ultimately agreed to the Poona Pact under intense pressure, which replaced separate electorates with reserved seats for Dalits within the general electorate.

Terminology and Identity:

Gandhi: Preferred the term "Harijan" (children of God) for Dalits, aiming to foster a sense of dignity and integration within Hindu society.

Ambedkar: Rejected the term "Harijan" as patronizing and preferred to use "Dalit" (oppressed), which highlighted the struggle against caste oppression and demanded recognition of their distinct identity and rights.

Political Representation and Affirmative Action:

Gandhi: Favored measures to uplift Dalits but within the framework of a united Hindu community. He supported reservations but was wary of political strategies that could divide society.

Ambedkar: Strongly advocated for affirmative action, including reserved seats in legislatures, government jobs, and educational institutions, to ensure Dalits could break free from historical oppression and achieve socio-economic mobility.

Economic Policies:

Gandhi: Advocated for a village-based economy and self-sufficiency, emphasizing moral and ethical dimensions of economic life.

Ambedkar: Criticized Gandhi's economic ideas as idealistic and impractical for modern India. He supported industrialization and modernization as essential for the economic upliftment of Dalits and other marginalized groups.

Conclusion

The unity and struggle between Gandhi and Ambedkar highlight the complexities of the Indian freedom movement and the subsequent formation of a new nation. While both leaders shared a common goal of ending British colonial rule and improving the lives of the marginalized, their differing approaches and ideologies often brought them into conflict. Gandhi's emphasis on moral reform within the Hindu framework contrasted sharply with Ambedkar's demand for radical social change and his critique of Hinduism's role in perpetuating caste oppression. Despite their differences, their interactions significantly shaped India's journey towards social justice and equality.

Give some specific quotes from both Gandhi and Amedkar over the above points

ChatGPT

Here are specific quotes from Mahatma Gandhi and Dr. B.R. Ambedkar that illustrate their perspectives on the issues where they both united and struggled:

1. Approach to Untouchability and Caste System

Mahatma Gandhi:

On untouchability: "Untouchability is a blot on Hinduism. It is a curse which must be removed if Hinduism is to survive."

On the caste system: "I believe in the varna system. It is the best form of social organization the world has seen. But untouchability is not a part of varna."

Dr. B.R. Ambedkar:

On untouchability: "Untouchability is a notion of spiritual impurity. It is a form of slavery."

On the caste system: "Caste is a notion; it is a state of the mind. The destruction of caste does not therefore mean the destruction of a physical barrier. It means a notional change."

2. Poona Pact (1932)

Mahatma Gandhi:

During the fast unto death: "I cannot possibly tolerate the idea of a separate electorate being given to the Depressed Classes. I want them to throw in their lot with the Hindus."

Dr. B.R. Ambedkar:

On the Poona Pact: "There was nothing noble in the fast. It was a foul and filthy act. By resorting to fasting, Gandhi was applying the sanction of religion against a helpless people to get what he wanted."

3. Terminology and Identity

Mahatma Gandhi:

On "Harijan": "The term 'Harijan' means a child of God. I have coined it in order to remind the reformers of their duty to treat them as such."

Dr. B.R. Ambedkar:

On "Harijan": "The term 'Harijan' is a mischievous word. The Untouchables are not the children of god; they are the children of men, and it is men who have treated them as such."

4. Political Representation and Affirmative Action

Mahatma Gandhi:

On political strategy: "Separate electorates will create division and weaken the country. I am against any measure that divides us further."

Dr. B.R. Ambedkar:

On political representation: "Political power is the key to all social progress. Without political power, the upliftment of the Depressed Classes is an idle dream."

5. Economic Policies

Mahatma Gandhi:

On village economy: "India lives in her villages. We must build from the bottom up, focusing on self-sufficiency and simplicity."

Dr. B.R. Ambedkar:

On economic development: "The village is a sink of localism, a den of ignorance, narrow-mindedness and communalism. Industrialization and urbanization are essential for the upliftment of the masses."

Conclusion

These quotes from Gandhi and Ambedkar provide a clear picture of their respective positions and highlight the nuanced and often contentious nature of their relationship. While both aimed at social reform and upliftment of the marginalized, their methods and ideologies frequently diverged, shaping the discourse on social justice in India.

Mother tongue is an organic attachment

 మాతృభాష ఒక ఆర్గానిక్ అనుబంధం

Mother tongue is an organic attachment

ఎవరికైనాసరే మాతృభాష అంటే ప్రత్యేక ప్రేమ. మాతృభాషలో మాట్లాడే వాళ్ళ మీద ఒకరకమైన ఆర్గానిక్ అనుబంధం కలుగుతుంది. ప్రతి మనిషికీ తల్లి నుండి మాతృభాష అబ్బుతుంది. మన ప్రాధమిక అనుభవాలు, ఉద్వేగాలు అన్నీ మాతృభాషలోనే మొదలవుతాయి. ప్రపంచాన్ని మనం ముందు మాతృభాషలోనే తెలుసుకుంటాము. సమాజంలోని మంచిచెడులు కూడ మాతృభాషలోనే పరిచయం అవుతాయి.

మాతృభాష మన నాగరీకత, మన సంస్కృతి, మన చరిత్ర, మన సాంప్రదాయం. ‘బర్కత్’ అని మా ఇళ్ళలో ప్రతిరోజూ వాడే మాటకు తెలుగు, ఇంగ్లీషులో సమానార్ధక పదాన్ని కనుక్కోవడానికి చాలాకాలం ఇబ్బంది పడ్డాను.

భాషా మైనారిటీల జీవితాల్లో మాతృభాష తరువాత ప్రాంతీయ భాషలు, బతుకుతెరువు భాషలు ప్రవేశిస్తాయి. క్రమంగా అవే వాళ్ళ మీద ఎక్కువ ఆధిపత్యాన్ని చెలాయిస్తుంటాయి. క్రమంగా వాళ్ళు మరో సంస్కృతి లోనికి మారిపోతుంటారు. అలాగని బతుకు తెరువు భాషల్ని ఎవ్వరూ నిరాకరించలేరు. సౌకర్యంగా బతకాలంటే బతుకుతెరువు భాషను స్వీకరించాల్సిందే.

ఒక ప్రాంతంలో నివశించేవారు ఒకే భాషను మాట్లాడాలని వాదించేవారు ఇటీవలి కాలంలో పెరిగారు. ప్రాదేశిక భాష అన్నమాట. టెర్రిటోరియల్ లాంగ్వేజ్ అన్నమాట. మెజారిటీ జనుల మాతృభాషను మిగిలినవారు సహితం మాతృభాషగా స్వీకరించాలనేది ఇందులోవున్న పరమార్ధం. ఒక రాష్ట్రపు అధికార భాషనే అందరూ తమ మాతృభాషగా చేసుకోవాలనే ఆదేశాలూ ఇందులో వున్నాయి. ఇదే నియమాన్ని హిందీకి అన్వయించాలను ఉవ్విళ్ళూరుతున్నవారు కేంద్రంలో అధికారంలో వున్నారు.

ఇలాంటి భాషావాదులు సహజంగా ఛాందసులో, ఆధిపత్యవాదులో అయ్యుంటారని మనం సాధారణంగా అనుకుంటుంటాం. కమ్యూనిస్టులు, మార్క్సిస్టు-లెనినిస్టుల్లో కొందరు సహితం ప్రాదేశిక భాషావాదాన్ని నెత్తిన పెట్టుకుని మోస్తున్నారు. వీరి పుణ్యాన మాతృభాషా దినోత్సవాలు కాస్తా అధికారిక భాషా దినోత్సవాలుగా మారిపోతున్నాయి.

నా మాతృభాష ఉర్దు. ప్రాదేశిక భాష తెలుగు. పొట్టకూటి భాష ఇంగ్లీషు.

ఆఫ్రికా ఖండపు మూలవాసులు బాడి పేయింటింగుగా నల్ల గోరింటాకును వాడతారట. నల్లగా వుండేవారికి నలుపు రంగు ఏమిటీ? అని ఎవరికైనా అనిపించవచ్చు. వాళ్ళకు ఇష్టమైన రంగు నలుపు. బ్రిటీష్ వాడు రాకముందు భారతదేశంలోనూ నలుపే పెద్ద ఆకర్షణ. భాగవతం ప్రకారం ‘నల్లవాడు’ అనిపించుకున్న శ్రీకృష్ణుడి వెంట పదహారు వేలమంది గోపికలు పడ్డారట. అలాగే భారతంలో ఎంతో మంది ఇష్టపడిన ద్రౌపది కూడ నలుపు. అందమంటే తెలుపు అనీ, జ్ఞానం అంటే ఇంగ్లీషు అని మన బుర్రల్లో బ్రిటీషు పాలకులు గట్టిగా జొప్పించారు. ఇప్పుడూ అదే సాంప్రదాయం నడుస్తున్నది.

నాది నరసాపురం ఉర్దు. మాటవున్న ప్రతివాడికి ఒక యాస వుంటుంది. మా ఉర్దూ మ్యూజికల్ నోట్ అచ్చంగా తెలుగు మ్యూజికల్ నోట్ లా వుంటుంది. “ఏరా ఎక్కడికి వెళ్ళావూ?” అని తెలుగు అంటే “క్యారే కా గయా?” అని నరసాపురం ఉర్దులో అంటారు. అయితే, ఇది గుంటూరుజిల్లా ఉర్దూకు ఎక్కువ; దహఖనీ ఉర్దూకు తక్కువ. దహఖనీ ఉర్దూ అంటే నిజాం ఉర్దు. ఇప్పుడు దాన్ని హైదరాబాదీ ఉర్దూ అంటున్నారు. ఉర్దూ చదువుకున్న కుటుంబాల్లో సహజంగానే ఎంతో కొంత ‘షేర్ షాయరీ’ వుంటుంది. మా అమ్మమ్మ కాలంలో మా ఇళ్ళలోనూ ఆ సంస్కృతి కొంచెం వుండేది.

ఓ నలభై యేళ్ళ క్రితం నిజామాబాద్ లో ఒక రిక్షావాడితో బేరం ఆడుతున్నాను. “జో హమ్ మాంగా వో మునాసిబ్ హై సాబ్” అన్నాడు అతను. మునాసిబ్ పదం వినగానే నేను షాక్ అయ్యాను. అది అతనికి మామూలు విషయం కావచ్చు. రిక్షావాళ్ళు అంతే ఇవ్వాలి ఇంతే ఇవ్వాలి లేకపోతే కుదరదు అంటారుగానీ ఇది సమంజసం, సరసమైన ధర అనగా నేను వినలేదు. హైదరాబాద్ పాతబస్తీలో రిక్షావాళ్ళు సహితం షేర్ షాయరీ చెపుతారట. మగ్దూం మొహియుద్దీన్ షాయరీలు సైతం వాళ్ళకు తెలుసట. 1970ల ఆరభంలో నేను హైదరాబాద్ లో ఓ ఉద్యోగం కోసం వెళ్ళినపుడు అక్కడి ముస్లింలు, మా బంధువులు కూడ నా ఉర్దూను అవహేళన చేసేవారు. నేను రిక్షావాళ్ళతో సంభాషించి నా ఉర్దూను మెరుగు పరచుకునేవాడిని.

మనం వుండే ప్రాంతాలు, మన చుట్టూ వుండే సమూహాలు మారిపోయాక మనం మాట్లాడే భాష కూడ మారిపోతుంటుంది. నరసాపురంలో నేను ఎక్కువగా ముస్లిమేతర సమూహాలతో వున్నాను. అలా నా తెలుగు కొంచెం మెరుగుపడింది. ఆ మేరకు ఉర్దూ వెనుక పడింది. విజయవాడకు మారాక ఖండేల్ వాల్ జైనులతో పనిచేశాను. ఆ సమయంలో హిందీ మెరుగుపడింది. ఆటోమోబైల్ రంగంలో చేరాక ఢిల్లీ ఒరిస్సా బీహార్ బెంగాల్లో ఇంగ్లీషు మెరుగుపడింది. ప్రస్తుతం నా చుట్టూ తెలుగులో మాట్లాడేవారు మాత్రమే వున్నారు. ఆ మేరకు ఇంగ్లీషు, హిందీ ఉర్దూ కూడా రోజువారీ జీవితంలో లేకుండాపోయాయి.

ఎప్పుడయినా ఉర్దూ మాట్లాడేవారు తారస పడితే ఒక ఆర్గానిక్ ఆనందం కలుగుతుంది. మిగిలిన వాద్యాలకన్నా డప్పు, తబలా, మృదంగాల శబ్దాలకు మన చెవులేగాక మన శరీరం కూడ స్పందిస్తుంది. ఎందుకంటే వాటిని తోలుతో తయారు చేస్తారు కనుక. అదొక ఆర్గానిక్ అనుబంధం.

గతవారం హైదరాబాద్ లో మా మేనల్లుడు కాకాని సతీష్ బర్త్ డే పార్టికి పిలిచాడు. కొత్త జెనరేషన్ ఆలోచనలు తెలుసుకోవడానికి ఇలాంటి పార్టిలు తోడ్పడతాయి.

అక్కడ ధీర అనే ఒకామె పరిచయం అయ్యింది. అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్ గా పనిచేస్తున్నది. ముందు మేము కొంతసేపు అకడమిక్ విషయాలు మాట్లాడుకున్నాము. అంతవరకు బాగానే వుండింది గానీ “మీకు షేర్ షాయరీ వచ్చా” అని ఆమె హఠాత్తుగా అడిగింది. “ఉర్దూ భాషే నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోయింది; ఇంకా షేర్ షాయరీ కూడానా?” అన్నాను. “నాకు వచ్చు” అంది.

ఆ తరువాత మా సంభాషణ ఇంగ్లీషు నుండి ఉర్దూలోనికి మారింది. నా స్థానం వక్త నుండి శ్రోతగా మారింది. ఒక ముస్లిమేతర అమ్మాయి అంత ధారాళంగా ఉర్దూలో షేర్ షాయరీ వినిపిస్తుంటే ఒక ఆర్గానిక్ అభిమానం కలిగింది. ఆమె ఆరేడు షాయరీలు ఆలపించింది. హమ్ భీ కుచ్ కమ్ నహీ అంటూ ఓ రెండు షాయరీలు వినిపించాలనుకున్నాను. గతంలో బహాదూర్ షా జాఫర్, గాలిబ్, అల్లమా ఇక్బాల్, ఫైజ్ ల షాయరీలను కొంత చదివాను. ఒక్కటీ గుర్తుకు రాలేదు. ఏం చేస్తాం?. నిస్సహాయంగా వహ్వా అంటూ వుండిపోయాను.

Notes on the Preamble Of The Indian Constitution

 

Notes on the Preamble Of The Indian Constitution

భారత రాజ్యాంగ పీఠిక

 

1.        The Government of India Act was introduced in the British Parliament in the month of July 1935.   

 

2.        It received Royal Assent and was passed into law on 2 August 1935.

 

3.   Provincial government was the government that was introduced before the independence of India.

 

4.   Provisional Government of India was established on October 21, 1943.

 

5.        It was introduced for the provinces that were under British India. There was another part of this government that was led by the governor and the ministers that were appointed by him. These ministers were Indians.

 

6.        Jawahar Lal Nehru was the Head of the Provisional Government of India.

 

7.        తాత్కాలిక ప్రభుత్వం / Provincial Government - రాజ్యాంగ సభ

8.        The constituent assembly was elected indirectly by the members of the Provincial legislative assembly, which existed under the British Raj.

 

9.        The constituent assembly was first met on December 9, 1946, in Delhi.

 

10.    అప్పటికి పాకిస్తాన్ ఏడ్పడలేదు. దేశానికి స్వాతంత్ర్యం కూడ రాలేదు.

 

11.    ఇప్పటి పాకిస్తాన్, బంగ్లాదేశ్ ప్రాంతపు సభ్యులు కూడ రాజ్యాంగ సభలో వుండేవారు.

 

12.    మొత్తం సభ్యుల సంఖ్య

 

13.    Pandit Jawaharlal Nehru introduced the Objective Resolution on December 13, 1946.

 

14.    The Objective Resolution provides the philosophy of the constitution. The Resolution was adopted by the Constituent Assembly on 22 January 1947.

 

15.    Objective Resolution established the concept and guiding principles for building the Constitution and eventually took the shape of the Preamble to the Indian Constitution.

 

16.    అయితే ఈ క్రమం అంత సజావుగా, అంత సూటిగా ఈ ప్రక్రియ సాగలేదు. అనేక మలుపులు ఆటుపోట్లు వున్నాయి.

 

17.    1946 డిసెంబరు 1947 జూన్ మధ్య కాలంలో 389 మంది సభ్యులు వుండేవారు.

 

18.    ముస్లిం లీగ్ సహకారంతో తూర్పు బెంగాల్ నుండి ఎన్నికయిన బిఆర్ అంబేడ్కర్ 1946 డిసెంబరు 9న రాజ్యాంగ  సభ  సభ్యుడయ్యాడు.

 

19.    On August 15, 1947, India became an independent nation, and the Constituent Assembly started functioning as India's Parliament.

 

20.    పాకిస్తాన్ విడిపోవడంతో 90 మంది సభ్యులు అటు వెళ్ళిపోయారు. ఇక మిగిలింది 299 మంది.

 

21.    తూర్పు బెంగాల్ విడిపోవడంతో అంబేడ్కర్ రాజ్యాంగ సభ సభ్యత్వం పోయింది. బాంబే ప్రావిన్స్ నుండి ఎన్నికయ్యి మళ్ళీ రాజ్యాంగ సభలో ప్రవేశించారు.

 

22.    29  ఆగస్టు 1947న అంబేడ్కర్ రాజ్యాంగ డ్రాప్టింగ్ కమిటికి ఛైర్మన్ అయ్యారు.

 

23.    అంతకు ముందు బిఎన్ రావు రాజ్యాంగ డ్రాప్టింగ్ కమిటికి ఛైర్మన్ గా వుండేవారు. అప్పటికే వారు భారత రాజ్యాంగానికి తొలి ప్రతి తయారు చేశారు.

 

24.    అంతర్జాతీయ న్యాయస్థానంలో పెద్ద పదవి ఆఫర్ రావడంతో బిఎన్ రావు అక్కడికి వెళ్ళిపోయారు.

 

25.    నెహ్రు ఆబ్జెక్టివ్ రిజల్యూషన్ ను, బిఎన్ రావు తొలి ప్రతిని అంబేడ్కర్ పూర్తిగా మార్చేశారు.

 

26.    అది చారిత్రక అవసరం కూడ.

 

27.    దేశ విభజన జరగడం, పాకిస్తాన్ సభ్యులు వెళ్ళిపోవడం చిన్న అంశాలు.  

 

28.    అంతకన్నా మించిన అంశాలున్నాయి.

 

29.    దేశ విభజన జరగ్గానే దేశంలో పెద్ద ఎత్తున మతకల్లోలాలు చెలరేగాయి.

 

30.    పాకిస్తాన్ విడిపోయిన కారణంగా ముస్లిం వ్యతిరేకత పెరిగింది.

 

31.    స్వాతంత్ర్యాన్ని అధికార మార్పిడిగా పేర్కొంటూ దేశంలో సాయుధపోరాటానికి పిలుపు ఇచ్చింది.

 

32.    ఇవన్నీ రాజ్యాంగ సభకు పెద్ద సవాలును విసిరాయి. వాటికి సమాధానం ఇవ్వడం అంబేడ్కర్ బాధ్యతగా మారింది.

 

33.    రాజ్యాంగ సభలో  దాదాపు డజను ఉప సంఘాలున్నాయి. వాటిల్లో డ్రాఫ్టింగ్ కమిటి ఒకటి.

 

34.    అంబేడ్కర్ ను రాజ్యాంగ రచయిత అనడం ఆయన్ని అవమానించడమే అవుతుంది.

 

35.    బిఎన్ రావు కాలంలో ఒక ఉత్సాహ భరిత వాతావరణం వుంది. అంబేడ్కర్ కాలంలో ఉద్రిక్త వాతావరణం వుంది,.

 

36.    భారత రాజ్యాంగ రచయిత,  నిర్మాత, రూపశిల్పి అన్నీ అంబేడ్కరే్.

 

37.    సభ్యుల నుండి మరింత సహకారం లభించి వుంటే భారత రాజ్యాంగం   మరింత ప్రగతిశీలంగా వుండేది.

 

38.    అక్కడికీ చివరి ప్రసంగంలో తన అభిప్రాయాల్ని, ఆందోళనను స్పష్తంగానే చెప్పాడు. రాజ్యాంగం ద్వార ప్రజలకు రాజకీయ సమానత్వాన్ని మాత్రమే ఇవ్వ్గలిగాం. ప్రజలకు సామాజిక ఆర్ధిక సమానత్వాన్ని ఇవ్వక పోతే ఈ రాజకీయ సమానత్వం కూడ నిలబడదు అనేశాడు.

 

39.    సామాజిక ఆర్ధిక రంగాల్లో అసమానత్వానికి గురయ్యేవాళ్ళు తిరగబడి ఈ ప్రజాస్వామిక భవనాన్ని పేల్చి పడేస్తారు అనికూడ హెచ్చరించారు.